Ολυμπιάδα: Μεις ν’τα είμνας μκροι, Νέμτσοι έζναν πεις μάμα ν’κγόμνατα… Α μεις στίκνιμας πας του κουρβάτ, γω κι Άλλα, κι τος ίρτιν, τσάτσα, κι δόκιν τ’ν Άλλα κανφέτα, κι δόκιν μένα, κι στάρα τ’μάμα ίλιγιν, шо τος-πα ες ατίτκα μ’κρα, γιαν τακα-τ’ς. Γιαν τι μας, έμαθεις του, κι δόκιν μας κανφέτι. Τοι άϊτς καμία-πα τι έφταγαν.

Να σι του που, τι έφταϊν, дядя-ς Κόλιας τι έφταϊν. Значит, он по пластунски, πεις μάμα-μ γκόμνατα, τίλα να του που… πεις μάμα-μ μπόλιμου, πεις τουν μπόλιμους, это ее комната…

Λίνα: Ατοί είχανε πεις τα σακούλια…

Ολυμπιάδα: Не, не πεις τα σακούλια… Κι Κόλιας μπένισσκιν πεις του τουκο-τιν τουν γκόμνατα κι πέρισσκιν… έκλιφτιν κανφέτις.

Λίνα: Λίπα-μ, τα τι ίτουν πεις τουκό-τιν κόμνατα, τα ίτουν πεις τουκο μας κόμνατα.

Ολυμπιάδα: Όταν ήμασταν μικροί, οι Γερμανοί έμεναν στο δωμάτιο της μαμάς. Κι εμείς στεκόμασταν πάνω στο κρεβάτι, εγώ και η Άλλα. Ήρθε τότε ένας από αυτούς και έδωσε καραμέλες στην Άλλα και σε μένα. Ύστερα έλεγε στη μαμά ότι κι εκείνος είχε τέτοια μικρά παιδιά, σαν τα δικά της, σαν εμάς. Και μας έδωσε καραμέλες. Τέτοια πράγματα αυτοί συνήθως δεν τα έκαναν.

Να σου πω τι έκανε ο θείος σου ο Κόλιας. Λοιπόν, αυτός πήγαινε μπουσουλώντας στο δωμάτιο της μαμάς μου, πώς να το πω, στο δωμάτιο όπου ήταν οι Γερμανοί.

Λίνα: Αυτοί τις είχαν μέσα στα σακούλια.

Ολυμπιάδα: Όχι, όχι μέσα στα σακούλια. Ο Κόλιας έμπαινε στο δωμάτιό τους και έπαιρνε καραμέλες. Τις έκλεβε.

Λίνα: Λίπα μου, αυτά δεν ήταν στο δικό τους δωμάτιο, ήταν στο δικό μας δωμάτιο.

Ολυμπιάδα: Κι μάμα φουβάτιντουν, να μην πιάννι τουν Κόλια κι να μη τουν σκουτόννι.

Λίνα: Κι γω-πα έκλιφτα.

Ολυμπιάδα: Κι τσάτσα μας-πα έκλιφτιν, έμαθις του, α μεις μπαρό…

Λίνα: Ατοί κάθαντανε за столом…

Ολυμπιάδα: Τοι κάθανταν πέσου, κι τα μ’κρα ползком, τι λε να του που “ползком”, αργκούδαναν…

Λίνα: Κι πκας του κρόβατ ήταν τα κανφέτις.

Ολυμπιάδα: Και η μαμά φοβόταν μήπως πιάσουν τον Κόλια και τον σκοτώσουν.

Λίνα: Κι εγώ έκλεβα.

Ολυμπιάδα: Και η μεγάλη μας αδερφή έκλεβε, το έμαθες. Ενώ εμείς...

Λίνα: Αυτοί κάθονταν στο τραπέζι.

Ολυμπιάδα: Αυτοί κάθονταν μέσα, και τα παιδιά πήγαιναν μπουσουλώντας.

Λίνα: Και οι καραμέλες ήταν κάτω από το κρεβάτι.

Ολυμπιάδα: Κι τα έκλιφταν ατοί, τσάτσα, тетя-ς Λίνα κι дядя-ς Κόλιας, ατίτκα σέγια έφταγαν. Α μάμα ν’τα τα έμαθιν άλιαχ φουβάτιντουν κι λε: πουρούν να σας σκουτόσνι. Ну τι νούνζα πουρούν να σας σκουτόσνι.

Λίνα: Που νούνζαμ μεις, μεις ίβραμ κανφέτις.

Ολυμπιάδα: Не, ну γω λέγω νέμτσοι μπαρό τια σα σας σκότουναν στα κανφέτις.

Ολυμπιάδα: Κι αυτοί τις έκλεβαν, η θεία σου η Λίνα και ο θείος σου ο Κόλιας. Τέτοια πράγματα έκαναν. Κι όταν η μαμά το έμαθε, φοβήθηκε πολύ και έλεγε: «Μπορεί να σας σκοτώσουν». Μα δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν να σας σκοτώσουν.

Λίνα: Πού να το σκεφτούμε εμείς. Εμείς βρήκαμε καραμέλες.

Ολυμπιάδα: Όχι, εγώ λέω ότι οι Γερμανοί μάλλον δεν θα σας σκότωναν για τις καραμέλες.

Λίνα: Εις νέμετς, πεις μπάμπα-μ τουν πόλιμου, που έζναμ последний раз μεις, έζναν νέμσοι. Εις άλιαχ καλά ζτνίχανιν ρουμέκα, то есть ρούσκα, а άλλους παρακάτα. Τος ίλιγιν: Иди туда, γω-πα δάϊνα, ατός χλίζ: Иди туда, κι έβγαλιν του τφάτι. Φρίτς λε τουνε: Ты неправильно λες, λέγει, иди сюда! Ατός ίριβιν να πάου έγω να πάρου νιρό να τουν φέρου…

Α εις ρουμέϊς (εννοεί γερμανός), ήτουνε κανά τράντα χουρνού πρεπ τι τουνε, τι πίριν τ’ μάμα-ς κι тетя τν’ Άλλα, πας τα μπδάρα-τ κάτσιν σας κι λε, γω λε, α σπιτ μας έχω δυα ατίτκα κουρτσίτσα…

Λίνα: Ένας Γερμανός, στο δωμάτιο της γιαγιάς μου, εκεί όπου μέναμε εμείς τελευταία, έμεναν Γερμανοί. Ο ένας μιλούσε πολύ καλά ρωμέικα, δηλαδή ρώσικα, ενώ ο άλλος χειρότερα. Εκείνος μου έλεγε: «Иди туда», κι εγώ πήγαινα. Ύστερα αυτός φώναζε πάλι: «Иди туда», και έβγαλε το τουφέκι. Ο Γερμανός του λέει: «Λάθος το λες. Πες “иди сюда”». Εκείνος ήθελε να πάω εγώ να πάρω νερό και να του το φέρω.

Και ένας άλλος Γερμανός, δεν πρέπει να ήταν πάνω από τριάντα χρονών, πήρε τη μαμά σου και τη θεία Άλλα στα γόνατά του και είπε: «Εγώ στο σπίτι μου έχω δυο τέτοια κοριτσάκια».

Ολυμπιάδα: Κι φίλανιν πε, το μένα το τν’Άλλα φίλανιν. Α συ του ίλιγις, γω не помню τούτου. Ну μπαρό τοι-πα ήτουν κόσμους, τσάτσα, конечно, ντράναναν πας τα ξένα τα μ’κρά κι νούνζαν πας τακά τιν.

Λίνα: Значится, κάθουμας γω, Κότιας, Κόλιας, τι νέμτσοι дежурят, κι μεις χλίζουμ, а μάμα κι πάπα άρτα τιμούννι, а μεις όξου κάθουμας. А γω μπαρό είχα γλώσσα μακρύ, τος λε: chaflen, chaflen. Γω τι ξέρου γω, τι έκαμα τι είπα γω по немецки είπα. Ααα, χαταλαέβνι πίσου μας!

Ολυμπιάδα: Και μας φιλούσε. Μία εμένα, μία την Άλλα. Εσύ μου το έλεγες αυτό, εγώ δεν το θυμάμαι. Αλλά κι αυτοί άνθρωποι ήταν, αδερφή μου. Βέβαια, έβλεπαν ξένα παιδιά και σκέφτονταν τα δικά τους.

Λίνα: Λοιπόν, καθόμασταν εγώ, ο Κότιας και ο Κόλιας. Οι Γερμανοί είχαν βάρδια κι εμείς κάναμε φασαρία. Η μαμά και ο πατέρας ήδη κοιμούνταν, κι εμείς καθόμασταν έξω. Εγώ βέβαια είχα μακριά γλώσσα. Αυτός έλεγε: «Schlafen, schlafen». Εγώ δεν ξέρω τι έκανα, τι είπα στα γερμανικά. Ααα, έτρεξαν από πίσω μας.

Ολυμπιάδα: Κι τι ίρεβαν να σας κάμνι;

Λίνα: Αν του τφάτι! Τι ίρεβαν να μας κάμνι! Ίρταν πέσου, а γω μλώθα, γω сразу πισ ν’πόρτα μλώθα. Ατοι τίλα δάβαν πέσου, γω έφχα, а μάμα κι πάπα τιμούννι, тут βιγλίζιτ μπδίνα τι’έν. Οϊ, παρτνόν, παρντόν, ίλιγαν τ’ μάμα κι τουν τάτα.

Ολυμπιάδα: Και τι ήθελαν να σας κάνουν;

Λίνα: Με το τουφέκι. Τι ήθελαν να μας κάνουν. Μπήκαν μέσα, αλλά εγώ κρύφτηκα αμέσως πίσω από την πόρτα. Μόλις αυτοί μπήκαν μέσα, εγώ έφυγα. Η μαμά και ο πατέρας κοιμούνταν. Κοιτάζουν γύρω τους και δεν βλέπουν κανένα παιδί. «Ωχ, pardon, pardon», έλεγαν στη μαμά και στον πατέρα.