Τσεραχτό

Τσεραχτό

Τα αλπαρά τα πίτις καμ ντα άιτς: νίζνι χουντρό φίλου πας του τραπέζ, στέρα αν ντ’ άλμα μαλιαέβν του όλου ν’ πίτα. Φτινό μόνου πίτα. Στέρα σουρέβν του, τίλα σουρέβς ν’ колба́ска κι κοφς του χαπέτσις-χαπέτσις. Στέρα κάθα ένα χαπέτσα παιρς του πις του σσέρ-ς, κατλίγου μπραέβς του κι καμς του ένα πίτα. Στέρα ατούτα τα πτίτσις νιζς τα αν ντου ска́лка, τι του λέγνι ρουμέκα… νιζς του κι ψηνς του πις του τιντιριάχ άμα τσιρτσίρ. Κι ατό λεγν ντου τσεραχτό.

Τις λιπαρές πίτες τις φτιάχνουν έτσι: ανοίγουν ένα χοντρό φύλλο πάνω στο τραπέζι και μετά αλείφουν όλη την πίτα με λίπος. Μόνο που το φύλλο πρέπει να γίνει λεπτό. Μετά την τυλίγουν, όπως τυλίγεις ένα λουκάνικο, και την κόβουν σε κομματάκια. Έπειτα παίρνεις το κάθε κομματάκι στο χέρι σου, το στρίβεις λιγάκι και το κάνεις ένα μικρό πιτάκι. Ύστερα αυτά τα πιτάκια τα ανοίγεις με τον πλάστη, πώς το λένε αυτό στα ρουμέικα... τα ανοίγεις και τα τηγανίζεις σε ηλιέλαιο, ακριβώς όπως τα τσιρτσίρια. Και αυτό το λένε «τσεραχτό».