Στον Γ.Ι. Κουντοκότσεβ (poe001)

Μακρά αχ στράτα, διψασμένος,
Λιγμένσ' αχ νούνιζμα πικρό,
Γο ζμεσ' τα σίρτια τα καϊμένα
Γλυκό αράτεβα νερό.

Γο θιάρινα θα πλοσ' καμία
Γλυκό ανάπαπσ' πας τα μένα,
Δαναχτιζμένσ': θα έβουρ γίια
Αχ τουτ νερό αγλαγκαζμένο.

Που φλογέρο αέρα φίσαν'
Βαρέια χάλασα ακάτ.
Του καθέρο νερό, σαν ζίσιμ',
Αμέσαμ τέναν' χλίτσικ μπατ.

Γο πίρατ φτο μις αγκαλέια-μ:
Σαν μάνα-μ, σαν τη καρδιτί-μ,
Τιφάλι-μ έβαλατ βαρέια
Πας αβουργό χλουρό τιλίμ'.

Τα σίρτια έπλιβαν καϊμένα,
Πουλί τραγούδαν παρακάτα,
Ατεί παλ' φιλάγνανιν μένα
Αμπίτιφτ φλόγα,
Άκρο στράτα.